Een ochtend als zovelen

Zaterdagochtend. Tijd voor mijn wekelijkse rondje door de duinen. Wie trouwens denkt dat ik elke zaterdagochtend sta te springen om voor dag en dauw uit bed te gaan om te gaan wandelen heeft het mis: 9 van de 10 keer moet ik mezelf dwingen uit bed te stappen. 8 van de 10 keer lukt dat ook, in de wetenschap dat ik daar 0 van de 10 keer spijt van krijg.

Zo ook vandaag niet. Op de automatische piloot schoot ik kleren aan, pakte mijn camera, een flesje water en wat te eten, en fietste naar de duinen. Van een spectaculair ochtendgloren was geen sprake, maar het eerste licht was wel fijn zacht en ik wandelde het duinbos in om te kijken hoe de lente zich daar afgelopen week verder heeft ontvouwd — in deze periode zie het er echt elke paar dagen weer wat anders uit.

In het zachte ochtendlicht komen alle bloesems mooi uit:

Nog even geduld

Eén van mijn favoriete paadjes in het Westduinpark is het ruiterpad hieronder. Vooral in de zomer wanneer het aan weerszijden vol staat met wilde bloemen en het er gonst van het leven; bijen en andere insecten, maar ook vogels, konijntjes en vossen — de sporen laten zien dat het en populair paadje bij ze is, zo heel af en toe zie ik er ook wel eentje lopen.

Het duurt nog even voor hier alles in bloei staat. Al wel in grote getalen te zien zijn de witte stipjes op de eerste foto hieronder, van dichtbij te zien op de foto daarna: de duinroos.

Beessies

Alhoewel ik geen groot insectenkenner ben, vind ik het wel leuk om ze te bekijken. En een lieveheersbeestje, die weet ik ook wel te determineren :). Bij het groene kevertje (?) wordt dat al wat lastiger, als ik moest raden zou ik zeggen een groene zandloopkever, maar ik durf er mijn hand niet voor in het vuur te steken.

Het bos in

Vaak wandel ik vanuit de duinen even het strand op om bij zee te kijken, maar daar had ik vanmorgen niet zo’n behoefte aan. Ik had meer zin om tussen de bomen te wandelen, en bovendien leek een kort rondje me vandaag wel prima, dus wandelde ik vanuit de duinen al snel het duinbos weer in, richting fiets.

Net als een paar weken geleden brak het zonnetje net door terwijl ik door het duinbos wandelde. En net als tijdens die wandeling kon ik haast niet stoppen met fotograferen; dat licht op het lentegroen is zo magisch!

-

Nadat ik mezelf herpakt had en los wist te komen van het magische licht, vervolgde ik mijn weg terug naar waar ik mijn fiets geparkeerd had.

Klaprozen

Klaprozen. Wie is er nu niet gek op? Ik wel in elk geval, en toen ik op de fiets naar huis zag ik een rotonde zag vol klaprozen, stopte ik nog even om daar ook wat foto’s van te maken. En daarmee sloot ik mijn wekelijkse tripje af voor deze week. Een ochtend als zovelen, waar ik mezelf met frisse tegenzin uit bed had gesleept, maar daar absoluut geen spijt van kreeg.

Reacties

Denise

Ik ben bezig met een blog over mooie plekken in het Westduinpark, met aardig wat foto’s ook (hopelijk staat het morgen online), maar als ik jouw foto’s zie kan ik wel inpakken. Wat een onwijs mooie foto’s maak je!

Bart-Jan Verhoef

Dankjewel Denise! Ik ben benieuwd naar je blog, ga morgen meteen kijken